Trail de la Vallée L'Orneau

ASCHWIN:

De Trail de la Vallée L'Orneau te Gembloux is een aanrader. Daar ben ik vandaag achter gekomen. Samen met, naar ik schat, zo'n 500 lopers werd er om 9:30 uur in de (vries)kou gestart. Ik liep er vandaag de 22 km.

Voor de start: koud (0 graden Celcius) maar met een zonnetje!

Hoe koud het ook bij de start was, het parcours zorgde er wel voor dat het snel warmer werd voor de lopers. Het heuvelachtige parcours ging tijdens de eerste paar kilometers vooral over polderpaden en akkers. De vette klei zorgde dat we met z'n allen na zo'n half uurtje rennen met volgekoekte klompjes weer op een wat hardere ondergrond kwamen. Alle felle kleurtjes van evenveel verschillende hardloopschoentjes waren verdwenen; we hadden allemaal hetzelfde modelletje aan: plomp, zwaar en bruin!

Na zo'n 40 minuten werden we tot twee keer achter elkaar door een ijskoude sloot geleid. Iedereen verdween er noodgedwongen tot net onder de knietjes in het ijswater. Brrrr. Eén voordeel: onze schoentjes waren weer wat schoner!

Tot aan dit water-moment liep ik zeer gemakkelijk. Door omstandigheden stond ik helemaal achterin het peloton bij de start en heb ik 40 minuten lang heel veel mensen ingehaald. Zonder te forceren weliswaar. De reden dat ik achteraan stond? We dachten namelijk dat we de andere kant op zouden lopen bij de start. Dus was ik mooi vooraan gaan staan in dat grote pak lopers. Totdat we met z'n allen werden verrast met de mededeling dat we de andere kant op zouden lopen. Grrrr! Tja, en dan heb je opeens zo'n 500 lopers voor je staan...

De start. Een gedeelte van het peloton.

Maar goed, ik liep dus wel lekker. Totdat ik door die twee sloten moest. Daarna heb ik toch wel zo'n 10 minuten nodig gehad om weer in mijn ritme te komen (en mijn voeten weer wat gevoel kregen...).

En plots waren we aan de verversingspost met drankjes en wat te eten. Dit betekende dat we er zo'n 12 km op hadden zitten. Snel een bekertje sportdrank naar binnen gekiept, wat bananen meegegrist en weer verder. Ik liep op zich wel lekker, maar niet helemaal top naar mijn idee. Ik had nog steeds een beetje een verkrampt gevoel.
Maar.... na 70 minuten, tijdens een lange beklimming leek het opeens weer helemaal vanzelf te gaan. Ik haalde plots ook een grote groep lopers in waar ik al vele kilometers achter liep. En dit gevoel kon ik vervolgens volhouden tot aan het einde. Hoe fijn was dat! De één na de ander passeerde ik. Ik had een paar vleugels gekregen en dat inhalen gaf me nóg meer moed.
Uiteindelijk eindigde ik na 1:48 uur (eigen tijdwaarneming). Ik heb werkelijk geen idee hoeveelste ik geëindigd ben. Het is onmogelijk om een beeld van het deelnemersveld voor je te vormen als je zo ver vanachter bent gestart. Linda had helaas ook niet geteld, maar zij verwacht dat ik toch wel bij de eerste 50 deelnemers geëindigd moet zijn. Dat zou betekenen dat ik er zo'n 450 heb ingehaald...!?

Ik wacht dus eerst maar eens even op de officiële uitslag. Die zal één dezer dagen wel op internet verschijnen.

Maar: deze trail (die overigens voor het eerst werd georganiseerd door de plaatselijke triathlonvereniging) is zeker een aanrader. Mooie omgeving, mooi parcours en sympathieke organisatie. Ze beloofden 90% onverhard en een hoogteverschil van 350 meter. En dat was het dus ook! Veel kans dat ik volgend jaar terug ga naar Gembloux.

Tijdens de laatste honderden meters

Volleybaldagje

ASCHWIN:

Pien en Gijs waren deze ochtend vroeg uit de veren om in Goes ieder een tweetal wedstrijden te volleyballen met hun teams. Beiden met als resultaat: eentje gewonnen, eentje verloren.
Hier nog wat beelden.

Gijs retourneert de opslag van de tegenpartij

Pien in afwachting van de bal

De eerste meters

ASCHWIN:

Zo blij als een kind met mijn VSF Randonneur! Vandaag werd ie opgehaald bij de fietsenmaker in Antwerpen en kon ik er eindelijk mijn eerste meters op fietsen.
De zit van de fiets voelde gelukkig meteen prima aan. Het versnellingssysteem was vertrouwd (zelfde als op de racefiets).

Hier de fiets met het tweetal rode Ortlieb achterfietstassen. De voortassen heb ik voorlopig nog even niet nodig. Dat volgt later wel... Wel zijn de voordraagbeugels reeds gemonteerd.

 

 

Ik kan haast niet wachten om er mee op pad te gaan. Het is dat ik morgen die trail in de Ardennen ga hardlopen, want anders was ik morgen al op pad gegaan.

Het is toch een luxe hè: kunnen kiezen uit zoveel leuke dingen om te ondernemen, te doen of te sporten!

 

Gearriveerd!

ASCHWIN:

Mooi nieuws: mijn reisfiets is uit Duitsland gearriveerd bij de fietsenmaker en staat in de winkel blinkend te wachten om opgehaald te worden!

Wat wordt mijn eerste fietstrip? Ik heb een aantal opties in gedachten, maar daarover later meer. De komende maanden zijn natuurlijk ook niet de meest geschikte maanden. Eerst (letterlijk en figuurlijk) een beetje 'koud' oefenen om komend voorjaar iets moois op te pakken. Wordt vervolgd...

Hieronder nog eens de VSF TX-Randonneur van 'VSF Fahrradmanufaktur'.

 

Nu nog uit de folder. Morgen in het echt!

Eindelijk weer!

ASCHWIN:

Zondag mag ik eindelijk weer! Dan zal ik deelnemen aan weer een heuse Ardennen-runningtrail: 'Trail de la Vallee de L'Orneau'. Deze zal plaatsvinden in Gembloux, dat vlakbij Namen ligt. De trail gaat over een afstand van 22 km en doorloopt een wisselend landschap: bos, weilanden, single-tracks, polderpaden, kasseien, zandpaden, heuvels, dorpjes. In ieder geval beloven ze een parcours dat voor meer dan 90% onverhard is en 350 meter hoogteverschil kent. Dat is op zich al veelbelovend.

Hier vind je een link met foto's van het parcours: klik!

En hieronder het affiche van de wedstrijd:

Mijn trainingen van de afgelopen periode zijn eigenlijk een beetje een ratjetoe geweest. Eigenlijk zat er niet echt een structuur of opbouw in. Het komt er simpelweg op neer dat ik gewoon getraind heb op de manier waarop ik die trainingsdag zin had en/of tijd had (met name pittige intervaltrainingen en niet al te lange rustige duurlopen). Maar ik kan wel zeggen dat ik best veel getraind heb. De afgelopen weken kom ik toch wel op zo'n 5 trainingsdagen per week.

Mijn deelname aan deze trail betekent uiteraard ook automatisch dat ik dus niet aan de halve marathon in Etten-Leur zal meedoen, die eveneens zondag plaatsvindt en eerst op mijn agenda prijkte.

In het land van heksen en de heuvels

ASCHWIN:

Hoe heerlijk is het om met zomertemperaturen een lange wandeling met z'n allen te maken door een herfstdecor!

Vandaag trokken we met z'n viertjes én hond Sarah naar Elzele/Ellezelles (nabij Ronse) om er een wandeling van een kleine 20 kilometer te maken in het land van de heksen en de heuvels. Het was eigenlijk een wandeling over een ideaal trail-hardloopparcours. Ik dacht vaak: 'Ik moet hier eens terugkomen en deze ronde hardlopend volbrengen'.

Leuk waren ook de vele beelden van heksen, duivels en andere mysterieuze figuren die we tijdens het eerste uur van onze wandeling tegenkwamen. Een plaatselijke kunstenaar is erg druk bezig om de omgeving rond Elzele een mysterieus sfeertje mee te geven; en dat is wel gelukt. Je ziet het op de foto's wel terug.

En ook Sarah deed het ondanks haar mindere gezondheid en hoge leeftijd weer goed vandaag. Ze liep prima mee. In het begin iets enthousiaster dan aan het eind van het rondje, maar dat is logisch. De laatste maanden eet ze heel slecht; maar onderweg had ze een heerlijk broodje mee met ons (zie filmpje).

Hieronder het gewandelde rondje. Je ziet dat ik onderweg eventjes vergeten was de gps weer aan te zetten. Dus er zit een 'gat' in het rondje linksboven en het totaal aantal kilometers klopt dus niet...

 

Begin- en eindpunt van de route: de heks van Elzele!

 

 

We omarmen onderweg de duivel met viool.

 

Gijs wordt nagekeken door... tja... door wat eigenlijk?!

 

Een loslopend kalfje

 

Ook beelden hebben natuurlijke behoeften, zo blijkt

 

Sarah 'verfrist' zich even

 

De route die we liepen was er eentje uit de serie van 8 wandeltochten door de Brabantse Ardennen en het Land van de heuvels (kaarten verkrijgbaar bij 'De Rouck Geocart' - ref. 923).

 

Houtsnippers

ASCHWIN:

Het grootste gedeelte van mijn trainingen loop ik tegenwoordig op zachte ondergrond. Dat kunnen bos-, zand-, klei- of schelpenpaden zijn. Maar meestal zijn het de houtsnipperpaden van de Finse piste te Ertvelde. De combinatie van dat rondje aldaar van 1750 meter én deze heerlijke loopondergrond, doen me minimaal één keer, maar meestal twee keer per week naar Ertvelde rijden.

Het grote voordeel van deze ondergronden is ook dat het veel minder belastend is voor mijn gewrichten. En dat merk ik wel.

Vandaag liep ik 10x400 meter. Met in- en uitlopen erbij kwam ik uit op zo'n 9 km intervaltraining. Ander voordeel van die Finse piste is ook dat Linda (of de kinderen) ook mee kunnen trainen. Ieder loopt op zijn eigen tempo, zijn of haar eigen programmatje; en je treft elkaar dan weer bij het strartpunt van het rondje.